Monday, June 13, 2011

မိုးသံ၊ ခ်ည္တိုင္ နဲ႔ ခေလာက္သံ

ခေလာက္ ဒီပံုကို ေပၚေအာင္ က်ေနာ္ ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ ဆြဲလည္းမဆြဲျပတတ္ဘူး း) ၀ါးဘိုး၀ါးနဲ႔လုပ္ထားတာေလးပါ အထဲမွာေတာ့ ၀ါးစံေသးေသးေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔လို ကြ်ဲ ၊ ႏြားပိုင္တဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ သူက မရွိမျဖစ္အရာတစ္ခုပါ ။ ခေလာက္ကိုေတာ့ ေခါင္ႏြားေတြကို ဆြဲေပးတာမ်ားတယ္ စကားပံုေလးေတာင္ရွိတယ္မွတ္လား ေခါင္ႏြားမေကာင္းေတာ့ ေနာက္ႏြားလည္း လမ္းေျဖာင့္ေျဖာင့္မသြားဘူးဆိုတာေလး ႏြားေက်ာင္းဖုူးေတာ့သိတယ္ ႏြားအုပ္တစ္အုပ္မွာ အဓိက က ေခါင္ႏြားပါပဲ ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ သူက ေရွ႕က ဦးေဆာင္တာမ်ားတယ္ က်န္တဲ့ ႏြားေတြက သူ႕ေနာက္က လိုက္ေပါ့ ။ က်ေနာ္တို႕ အရပ္ဖက္မွာ မိုးတြင္းဆို ကြင္းဘက္က ႏြားေတြအတြက္ စားက်က္ေတြမရွိေတာ့ဘူး အဲ့ေတာ့ ကုန္းပိုင္းဘက္က ႏြားရွင္ေတြဆီ ႏြားငွားေက်ာင္းၾကတယ္ ။ တစ္ေကာင္ကို တစ္မိုးတြင္း စပါးတင္းဘယ္ေလာက္ဆိုသလိုမ်ိဳးနဲ႕ေပါ့ ။

က်ေနာ္တို႕အိမ္မွာက အိမ္ႏြားက နည္းနည္း အဲ့တာေၾကာင့္ ထပ္ျဖည့္ျပီး ငွားႏြားပါ ထည့္ေက်ာင္းပါတယ္ ။ အေမက ႏြားေက်ာင္းက အဓိကမဟုတ္ပဲ စိုက္ပ်ိဳးေရးပါ လုပ္တာဆိုေတာ့ ေျမၾသဇာ ႏြားေခ်းကိုလိုခ်င္လို႕ ႏြားငွားေက်ာင္းတာမ်ားပါတယ္ ။ အငယ္ေလးတုန္းကေတာ့ ႏြားေက်ာင္းကို အေပ်ာ္လိုက္တာပဲမ်ားျပီး ဟုတ္တိ ပတ္တိလည္းမေက်ာင္းျဖစ္ပါဘူး ေယာင္ေနတာကမ်ားတယ္ အဓိက ကမိုးတြင္းမွာ ေရျပင္ေဖြးေဖြးမွာ ခရုေကာက္ ေရကူးခ်င္တာေၾကာင့္လည္းပါတာေပါ့ ။ ႏြားေက်ာင္းရတာ တစ္ခါခါ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းျပီး တစ္ခါခါေတာ့ တကယ္ကိုစိတ္ညစ္စရာပါ ။

ခေလာက္က ရြာမွာေတာ့ ေတသံသာေပါ့ အိမ္တိုင္း ႏြားရွိၾကေတာ့ ရြာက ကြင္းစပ္မွာ ခေလာက္သံေလးေတြက ဆူညံ့လို႕ ။ ခေလာက္က ၾကာေလ အသံေကာင္းေလပါ ၀ါးက စိုေနရင္ အသံသိပ္မထြက္ေသးဘူး ေျခာက္ေလ ပိုအသံထြက္ေလပါ ။ တစ္ခ်ိဳ႕သိပ္ဆိုးတဲ့ႏြားေတြ ဆိုရင္ ေဒါက္ဆိုတာ တပ္ရပါေသးတယ္ တစ္ေတာင္ေလာက္ရွိတဲ့ ၀ါးပိုင္းေလး သူ႕လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားလိုက္တာမ်ိဳး အဲ့တာဆို သူေျပးခ်င္တိုင္းေျပးမရေတာ့ဘူး ညိေနတာကမ်ားတယ္ ။ႏြားေပ်ာက္တဲ့ အခါ ႏြားေျခရာကြက္ရွာရတာ ေနာက္ေတာ့ ခေလာက္သံနားေထာင္ျပီး နားစြင့္ရွာရတာမ်ိဳးေတြဟာလည္း စိတ္လႈပ္ရွားစရာပါ ။ ေနေရာင္ေတာ္ေတာ္ ေတာက္ျပီဆိုရင္ ႏြားလႊတ္ျပီး ေနလံုးၾကီးက နီရဲ လိမ္ေမာ္ေရာင္သမ္းလာရင္ေတာ့ ဒါဟာ ႏြားသြင္းခ်ိန္ေပါ့ ။

တစ္ခ်ိဳ႕ႏြားေတြက သိပ္မုန္းစရာေကာင္းတာပါ ပါးသလားမေမးနဲ႔ လူသံၾကားရင္ သူတို႕က ျငိမ္ေနတတ္တယ္ ခေလာက္သံမၾကားေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္ရွာေတြ႕ေတာ့မတုန္း သူမ်ားအကြက္ ( သီးပင္ စားပင္ စို္က္ခင္းေတြပါ) ၀င္စားမွာလည္းေၾကာက္တယ္ ရိုက္ခံထိမွာကိုးး။ မွတ္မိေသးတယ္ ခေလးဆိုေတာ့ ျခံရွင္က ဆဲဆိုတတ္ပါတယ္ တစ္ခါကဆို ႏြား အေကာင္၂၀ ေလာက္ တစ္အုပ္လံုးက သူမ်ားခ်ဥ္ေပါင္ခင္းထဲ ၀င္တုတ္ေနလိုက္တာမ်ား ပန္းခင္းထဲေရာက္တဲ့ အပ်ိဳမေလးေတြက်ေနတာပဲ ေပ်ာ္လို႕ ရႊင္လို႕ ျခံရွင္မသိေအာင္ ကိုယ္က အျမန္ေမာင္းမွ သူတို႕က တစ္ခါတည္း ၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀လုပ္ျပီး တစ္ကြင္းလံုးေျပးေနလိုက္တာဆိုတာမ်ိဳး ခ်ဥ္ေပါင္တစ္ခင္လံုး ျပံဳန္းလို႕ေပါ့ ျခံရွင္ကလည္းဆဲလိုက္တာဆိုတာမ်ား က်ေနာ့္မွာ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ ဘာမွလည္းမလုပ္ရဲေတာ့ပါဘူး ခေမာက္ေလးေဆာင္း မိုးေတြကလည္းမိ ႏႈတ္ခမ္းေတြကလည္းျပာျပီး ဒီတိုင္းပဲ ရပ္ေနမိေတာ့တယ္ ျခံရွင္က ကိုယ့္ကို ရိုက္မယ္ႏွက္မယ္ တကဲကဲေပါ့ ။

သတင္းၾကားတဲ့ အေမက အေျပးေလးေရာက္လာျပီး ေတာင္းပန္ ျပီးေတာ့ အေလ်ာေပးပါ့မယ္ ေျပာရတာ။ အဲ့တုန္းက တကယ္ကို စိတ္ပ်က္မိသြားတာပါ အေမ့ကိုလည္းသနားတယ္ ျပီးေတာ့ ပိုျပသနာတက္တာက ျခံရွင္က ကိုယ့္ကို ႏြားေက်ာင္းသားေလးထင္ျပီး “မိမဆံုးမ ဖမဆံုးမ သားသမီးေတြ” အဲ့လိုေျပာေတာ့ အေမ့ေဒါသက အထြဋ္အထိပ္ကိုေရာက္သြားတာ ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ခင္းထဲ ျခံရွင္ အေဒၚၾကီးနဲ႔ အေမ နပန္းေတြ လံုးၾကတာ မိုးေရေတာထဲ လူးလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အျပစ္တင္ အေမ့ကုိလည္း သနားနဲ႕ မိုေရၾကီးထဲ အၾကာၾကီး ထိုင္ငိုပစ္လိုက္တာ လည္ေခ်ာင္းေတြပါ နာလို႔ ညက် က်ေနာ္ဖ်ားပါေလေကာ ။ ေတးထားတာ ဘာမွမသိတဲ့ ႏြားေတြဆိုေပမယ့္လည္း ခေလးစိတ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ဘာမွန္းမသိပဲ အူလည္လည္လုပ္ေနတဲ့ သူတို႔ပံုေတြက က်ေနာ့္ကိုမ်ား ေလွာင္ေနသလိုလို ေန႕မြန္းမတည့္ခင္ေလး ျခံ၀င္းထဲမွာ လႈပ္၂ရြ၂ ျဖစ္ေနတဲ့ သူတို႕ကို တုတ္ၾကီးၾကီးတစ္ေခ်ာင္းကိုင္လို႕ ” ေျပးအံုးကြာ ေျပးအံုးကြာ ” ဆိုျပီး အေကာင္ေစ့လိုက္ရိုက္ပစ္လိုက္တာ ငရဲၾကီးလည္းမတတ္နိုင္ အဲ့ေတာ့မွ က်ေနာ့္စိတ္ေျပေတာ့တယ္ ။

ႏြားေတြကို နာမည္ေပးတာကလည္း ရြာမွာ သူ႕န႕ဲငါ အျပိဳင္အဆိုင္ေပါ့ အိမ္က ခိုင္းႏြားလွလွႏွစ္ေကာင္ကို အဘေပးထားတဲ့ နာမည္က ေ၀သာလီ နဲ႔ မိုးေမွာင္ တဲ့ ။ ႏြားအိုမ ၾကီးေတြဆိုရင္ ႏြားအိုမ အျဖဴစြတ္စြတ္ဆိုရင္ ႏြားျဖဴမ တစ္ခါတေလဆို ဖိုးခ်စ္တို႕ ပါလိုက္ေသး မင္းသမီးနာမည္ေတြလည္းရွိေသးတယ္ နန္ဒါလႈိင္ တို႕ ဂ်က္မ ဘိုမ တို႕ေပါ့ ။ ႏြားေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စိတ္အညစ္ရဆံုးအခ်ိန္ကေတာ့ သူတို႕ရည္းစားထားတဲ့ အခ်ိန္ပါ မာနၾကီးၾကီး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ခပ္ဆိုးဆိုး လူပ်ိဳတစ္သိုက္ အေျပးလိုက္ၾကသလိုေပါ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတာ့ လိုက္မေနပါနဲ႕ ေမာရံုပဲ အဖက္တင္တယ္ ႏြားပ်ိဳမေလးက အေရွ႕ကေျပးရင္ အေနာက္က ႏြားထီး ၁၀ ေကာင္လိုက္က လိုက္ၾကတာမ်ားဆိုတာ အားပါးပါး လက္လန္တယ္ ...သံေ၀ဂ ရစရာ ေအာ္ သူတို႕အခ်စ္ေပါ့ း) ။ တစ္ခ်ိဳ႕ႏြားေတြက ျခံခုန္တာပါ အဲ့အခ်ိန္ တကယ္ကို ဆပ္ကပ္ၾကည့္ရသလိုပါပဲ ။

အိမ္ေမြးျခံေပါက္ ႏြားကေလးေတြဆို ပို္င္ရွင္ေတြက ပိုခ်စ္ၾကတယ္ ႏြားထီးေလးက်ရင္ ပိုေပ်ာ္ၾကတယ္ အေမႊးေလးက ဆြတ္ဆြတ္ ေျခေထာက္ေလးေတြက နုနုနဲ႔ သြားမေပါက္ေသးတဲ့ ႏြားေပါက္စေလးေတြက သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတာပါ ။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပတဲ့ႏွစ္ ျခံေပါက္ႏြားေလးေတြကို ေရာင္းရျပီဆို ၀ယ္သူက ပိုက္ဆံထုတ္နဲ႔ လာတာနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ ေမာင္ႏွမေတြက ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ မ်က္ရည္ေတြက်လို႔ ကိုယ့္ခေလး သူမ်ားေမြးစားဖို႕ေပးလိုက္ရသလိုပါပဲ ။ဒီလို မိုးနံ႕သင္းရင္ ရြာမွာ ႏြားေက်ာင္းေတြပိုမ်ားလာျပီ ။ ရြာကိုလြမ္းတ့ဲ သူေတြကုိ တစ္ခ်ိဳ႕က် စၾကတာ မိုးသံၾကားရင္ ခ်ည္တိုင္ကို လြမ္းတယ္တဲ့ အဟုတ္ပါ မိုးရြာတာျမင္ရင္ ရြာက ရဲမွည့္ေနမယ့္ သေျပပင္ၾကီးကိုလည္း လြမ္းတယ္ ေရျပင္ေဖြးေဖြးကိုလည္း လြမ္းတယ္ ။ မိုးေလတိုးသံနဲ႔ ယိမ္းႏြဲ႕ေနတဲ့ ေတာရိုင္းသစ္ပင္အုပ္အုပ္ေတြကိုလည္း လြမ္းတယ္ ေစာင္ျခံဳထဲေကြး အေမ့နားတိုးကပ္ အေမ့ကိုယ္ေငြ႕နဲ႕ ေႏြးခဲ့တဲ့ မိုးေန႕ေတြကိုလည္း လြမ္းတယ္ ခေလာက္သံေလးေတြကလည္း လြမ္းစရာပါ ။

ဟုတ္ပါ့ တကယ္ကို မိုးသံၾကားေတာ့ က်ေနာ္တို႕လည္း ခ်ည္တိုင္ကို လြမ္းပါတယ္ ။



28 comments:

လရိပ္အိမ္ said...

ရြာကိုလြမ္းေနတာလား။ ခေလာက္သံနဲ႕ႏြားအေၾကာင္းဖတ္သြားတယ္။

Nyi Linn Thit said...

အခုဆိုရင္ အေဝးႀကီး ေဝးလာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ခေလာက္သံေတြကို ႐ြာကလည္း ၾကားရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ မိုးသံၾကားရင္ေကာ၊ ျမဴခိုးေတြ ေဝရင္ပါ ခ်ည္တိုင္ကို သတိရတယ္ဗ်၊ ညီနဲ႔ ႏြားအေကာင္ ၂၀ တိုင္ပတ္ေနၾကတဲ့ ပံုကိုေတာ့ ျမင္ေယာင္ၿပီး ရယ္ေနမိတယ္၊ ေက်းလက္ရန႔ံ သင္းေန တဲ့ ခ်စ္စရာ ပို႔စ္ေလးပါပဲဗ်ာ...။

Anonymous said...

Lovely post.I visited around ur village and enjoyed like a kid as free as wind.Tks
Gyidaw

SHWE ZIN U said...

ခ်ည္တိုင္ ကို လြမ္းမိတာ သဘာဝက်ပါတယ္ဗ်ာ အလုပ္နားတဲ႕ ေအာဖ္ ရက္ေတြ မွာေတာင္ ရုံးကို သြားသြား ေနမိလို႕ ရန္ျဖစ္ရတာ ခဏ ခဏ (အရင္တုန္းကပါ)

ဟန္ၾကည္ said...

ႏြားခေလာက္သံမၾကားရတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီ...ပိုဆိုးတာက ဒီဘက္ေဒသမွာက လယ္လုပ္စားတဲ့လူ နည္းလာၿပီး လူလုပ္စားတဲ့လူေတြပဲ မ်ားေနတယ္မဟုတ္လား ေမာင္မ်ဳိးေရ...

ညိမ္းႏိုင္ said...

အိုး...ခ်ည္တိုင္ကို လြမ္းတာကေတာ့ညီရာ...မေျပာပါနဲ့...:(
ညီ့ပို့စ္ေလးဖတ္ရေတာ့ ငယ္က ႏြားေပါက္ေလးကိုေတာင္
သတိရမိေသး..နာမည္က နံဒါလိွုင္ေတာ့ဟုတ္ဝူး...၊အာႏိုး
တဲ့....:))))

မိုးခါး said...

ငါကေတာ့ ရြာနဲ႕ နဲနဲ အလွမ္းေ၀းတယ္ဟ
ရြာအေၾကာင္း သိပ္မသိဘူး
နင္ေရးပံုအရဆို ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ဖို႕ ေကာင္းမယ္ေနာ္ ..
သြားလည္ခ်င္တယ္ ..
ခရီးေတြထြက္ခ်င္တယ္

May Zin Aye said...

လြမ္းတယ္...ကမၻာေက်ာ္ နဲ႕ မုိးညိဳ ကို လြမ္းတယ္။ၾကည့္မယ့္သူမရွိလုိ႕ ေရာင္းပစ္လုိက္တာေတာ့ ၾကာပါျပီ။ ဒါေပမယ့္...အဲ့ 2 ေကာင္က အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္တုိင္း...အိမ္ထဲကို ဇြတ္အတင္း ၀င္၀င္လာတတ္လုိ႕....သူတုိ႕ကုိ ၀ယ္လုိက္တဲ့ ပိုင္ရွင္ေတာင္ အိမ္ေရွ႕ က လွည္းျဖတ္ေမာင္းရမွာေၾကာက္တယ္ဆုိပဲ။ သံေယာဇဥ္ေပါ့ေလ။

Than Lae said...

ေမာင္မ်ိဳးေရးတာ ဖတ္ျပီး ကိုယ္ေတာင္ မ်က္ရည္စို ့ခ်င္ခ်င္ရယ္ ... လြမ္းလာျပီး ငယ္တုန္းက အခ်ိန္ကို ... ကၽြန္ေတာ္အဖိုးက လယ္သမားစစ္စစ္ၾကီးေပါ့ .. အဖို ့ရဲ့ ျခံေပါက္ႏြားၾကီးကို ေရာင္းတုန္းက ေန ့လည္ဘက္ဝယ္တဲ့သူေတြက ဆြဲသြားတာ ညက်ေတာ အဲ့ႏြားၾကီးက ျပန္ေရာက္လာတယ္ေလ..ဒါနဲ ့မေရာင္းေတာ့ပါဘူးဆိုျပီး ပိုက္ဆံျပန္အမ္းလုိက္ရတယ္..
ငယ္ငယ္တုန္းကဆို မိုးဦးက်မွာ လယ္ကြင္းထဲ လုိက္လုိက္သြားတာ ..ေရေဖြးေဖြးနဲ ့တအားေပ်ာ္ဖို ့ေကာင္းပဲ.. ရႊံ ့ထဲမွာ လမ္းမေလ်ွာက္တတ္လို ့ခဏ ခဏ ေခ်ာ္လဲတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖိုးက ေနာက္မေခၚဘူးလို ့ အျမဲေျပာတယ္ .. မိုးေအးေအးနဲ ့ ေရေတြေဖြးေနတဲ့ လယ္ကြင္းေတြထဲမွာ စပါးပင္စိမ္းစိမ္းေလးေတြကို လြမ္းလိုက္တာ ... :(

Zwe Lwin said...

အရမ္းၾကိဳက္တယ္ အကိုရာ။ ခ်ဥ္ေပါင္ခင္းထဲ ႏြားဝင္တာကို ေ၇းထားတာ အကိုသာ ငိုခဲ့ရတာ က်ေနာ္က တဟီးဟီးနဲ့ သေဘာက်လို ့။ မုိးရြာရင္ က်ေနာ္လည္း အရမ္း အိမ္ကို လြမ္းတယ္။ အိမ္ထဲမွာ မုိးရိပ္နဲ့ ေမွာင္ေနေပမယ့္ ေမတၱာေတြနဲ့ ေႏြးေထြးေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြ။ က်ေနာ္က ေတာ့ မုိးရြာရင္ ေစာင္နဲ့ ေကြးေနျပီး ေမေမ့ကို ေကာ္ဖီလို့ ေတာင္းဆုိေတာ့တာ။ ေစာင္ျခံဳျပီး ေကာ္ဖီေသာက္ တီဗြီၾကည့္ ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္ေနရရင္ တကယ့္အရသာ။ ေဘးက ေမေမ့ အသံၾကားေနရရင္ကို စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။

Phyo Kay Khine said...

ေရးထားတာ ေကာင္းလိုက္တာ... ေမာင္မ်ိဳးရယ္...ၿဖိဳးတို႕အိမ္မွာလည္း အရင္တုန္းက ႏြားေလးေတြရွိတယ္... သူတို႕က ကေလးအရမ္းခ်စ္သလားလို႔... အိမ္လည္သြားရင္ အေနာက္က လိုက္လာတာ... ၿမိဳ႕ ေျပာင္းေတာ႔ တစ္အုပ္လံုးေရာင္းလိုက္ရတာ... လာဝယ္တဲ႔ ကားႀကီးေပ်ာက္သြားတဲ႔ အထိေျပးလိုက္ၿပီးငိုရတာ မွတ္မိေသးတယ္... :'(

Arkar Kyaw said...

တကယ္ကိုအခုမွနြားေက်ာင္းသားဘ၀ကိုသိတာ...တစ္ခါမွရြာေတြကိုမေရာက္ဘူးမေနဘူးဖူး..ေမာင္မ််ိးစာဖတ္မွပဲရြာေတြမွာေနခ်င္စိတ္ေပါက္လာမိတယ္......တက္ပ္ေပးလို႕ေက်းဇူးေနာ္ေမာင္မ်ိဳး

Yan Naing Aung said...

ငယ္ငယ္တုန္းက သူမ်ားေဘာလံုးကြင္းထဲႏြားေက်ာင္းတာလိုက္ရင္း။ ႏြားလိုက္ေ၀ွ႕တာခံရဖူးတယ္။ မင္းစာဖတ္ရတာ ရင္ထဲဆို႕သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္စာေရးေကာင္းတဲ့ေကာင္။ :)

La Pyae Wun said...

ဖတ္လို႔ေကာင္းတာေတာ႔ အမွန္ဘဲ။ ႏြားေက်ာင္းၿခင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးသြားေစတယ္။

ႏြားေရာင္းရလို႔ ေခ်ာင္တေခ်ာင္မွာ မ်က္ရည္က်ရတယ္ဆိုတာကို ယံုတယ္။ အိမ္က ညီမေလးလည္း သူ႕ေႀကာင္ေလးေတြေသသြားရင္ အရမ္းငိုတတ္လို႔။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ကေလးဘဝ ႏြားေက်ာင္းထြက္တာေလး ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ ကိုယ့္ခေလာက္သံ ကိုယ္ျပန္လိုက္ရွာေနရတုန္းပါပဲ။

ShwunMi- said...

ေမာင္မ်ိဳး။ နင္သိပ္ကံေကာင္းတာပဲ.. ငါဆို ႏြားကို အေဝးကပဲ ျမင္ဖူးတာ.. မကိုင္ၾကည့္ဖူးဘူး။

တန္ခူး said...

ဒီလိုလြမ္းတတ္ေအာင္ ရွိခဲ့တဲ့အတိတ္ေတြကိုေက်းဇူးတင္စရာ...

Anonymous said...

ဟုတ္တယ္ အစ္ကိုဘေလာ႔ကိုဖတ္မွ ပဲ ငယ္ငယ္တုန္းက ႏြားအစာ စား ဖို႔ေတာေပၚ
လိုက္ပို႕တာကို သတိယတယ္
ႏြားေတြကိုေခ်ာင္းတစ္ဖက္ကမ္းလိုက္ပို႔တာေပါ႕
ေခ်ာင္းက ေရစီးသန္တယ္ ေလ အဲဒါဆိုေတာ႔သူတို႔က စုန္ၿပီးကူးတာ ဒီကေတာ႔
ကေလး ဆိုေတာ႔ဘယ္သိမလဲ ကၽြန္ေတာ္႔ႏြားေတြ႔ေရထဲ ေမ်ာပါၿပီဆိုၿပီးထိုင္ငိုတာ အစ္ကိုေတြက ေခ်ာ႔လဲမတိတ္ဘူး ခုမွေတြးၿပီးရယ္ခ်င္တယ္ ခုခ်ိန္ထိေခ်ာင္းဆိုတိမ္တိမ္ေလးလဲမကူးရဲဘူး

Thiri Aung said...

မိုးသံၾကားရင္ ရြာက ရဲမွည့္ေနမယ့္ သေျပပင္ၾကီးကိုလည္း လြမ္းတယ္ ေရျပင္ေဖြးေဖြးကိုလည္း လြမ္းတယ္ ။ မိုးေလတိုးသံနဲ႔ ယိမ္းႏြဲ႕ေနတဲ့ ေတာရိုင္းသစ္ပင္အုပ္အုပ္ေတြကိုလည္း လြမ္းတယ္ ေစာင္ျခံဳထဲေကြး အေမ့နားတိုးကပ္ အေမ့ကိုယ္ေငြ႕နဲ႕ ေႏြးခဲ့တဲ့ မိုးေန႕ေတြကိုလည္း လြမ္းတယ္

...ဟုတ္ပါ့ တကယ္ကို မိုးသံၾကားေတာ့ က်ေနာ္တို႕လည္း ခ်ည္တိုင္ကို လြမ္းပါတယ္ ။

Noel Prime said...

ပထမအပိုဒ္ စဖြင့္လိုက္တဲ့ အေရးအသားက တကယ္ကို ဆြဲေခၚသြားတာ။ မီးဖိုေခ်ာင္က ထမင္းအိုး ခ်ိဳး(ဂ်ိဳး)ျခစ္သံၾကားရင္ ခ်ည္တုိင္ကႏြား မ်က္ရည္က်တယ္တဲ့။ အဲဒီစကားပံုေလး ျပန္သတိရမိသြားတယ္။

မအိမ္သူ said...

ဘယ္ႏြားကမွေတာ့ ခ်ည္တိုင္ကို မခြဲခ်င္ၾကပါဘူး ေမာင္မ်ိဳးေလးေရ။ အခြင့္သာတိုင္း ကိုယ့္ခ်ည္တိုင္ကို ျပန္ခ်င္ၾကတာခ်ည့္ပါ။ မတတ္သာလို႔သာ ခေလာက္သံေလးတိတ္ၿပီး ခ်ည္တိုင္ရဲ႕ အရိပ္ကိုမနင္းႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့ၾကရတာ...

ျပည္ေကာင္းေအာင္ said...

က်ေနာ္လည္း လယ္သမားသားသမီးဗ်။ က်ေနာ္တို႕ဆီ မွာေတာ့ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြ ေပါမ်ားလြန္းလို႕ ကြ်ဲေမြးၾကတယ္။ ႏြားက ေရနဲ႕ ရႊံ႕ႏြံေၾကာက္ျပီး၊ ကြ်ဲက ေရမေၾကာက္ လို႕ပါ။ ကြ်ဲကိုႏြားလို တင္းကုပ္နဲ႕ထားဖို႕ မလိုဘူး။ အဲဒါ ေၾကာင့္ ကြ်ဲတင္းကုတ္ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေတာင္ မရွိတာေပါ့။ ေနာက္ျပီး ႏြားနဲ႕မတူတာတခုက ကြ်ဲက မိတ္လိုက္တာ အိေျႏၵရတယ္။ သူတို႕က တလင္တမယား စနစ္ပဲ း)) က်ေနာ္လည္း ငယ္ငယ္ တုန္းက ကြ်ဲေက်ာင္းဖူးတယ္။ ကိုမ်ိဳး ႏြားေက်ာင္းတာနဲ႕ အတူတူပါပဲ။ ကြ်ဲတေကာင္ ေရာင္းရရင္ သူက မသြားခ်င္၊ ဒီကက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ အုပ္က သူတို႕ဘာသာစကားနဲ႕ bye-byeလုပ္ၾကနဲ႕ ၾကားထဲက မ်က္ရည္စို႕ ရတာလည္း ကိုမ်ိဳးတို႕နဲ႕ အတူတူပါပဲ။ အင္း.. ဒီပိုစ့္ကို ဖတ္ျပီး ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝ ဆိုတာကို လြမ္းသြားမိတယ္။

Anonymous said...

အေမနဲ႔ရြာကို လြမ္းသြားတယ္။

း)

ခင္မင္စြာၿဖင္႔
ရတနာ

Angelhlaing(May everybody be happy and healthy! said...

ေက်းလက္နဲ႕ အေနေဝးေပမယ့္ အေရးသားေကာင္းေတာ့ ကိုယ္တိုင္ နြားေက်ာင္းေနရသလိုပဲ...:):)
လြမ္းဖို႕ ေကာင္းလိုက္တာေနာ္...
ခံစားအားေပးလွ်က္ပါ ကိုမ်ိဳးေရ...

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ said...

ဒါေလး လင့္လုပ္မလို႔ ယူသြားတယ္

ေမဓာ၀ီ said...

ခေလာက္သံ မခ်ဳိ
ႏြားလည္းအိုၿပီ
ခ်ည္တိုင္ကိုသာ လြမ္းမိသည္။

ဖတ္ရတာ လြမ္းစရာေလး ေမာင္မ်ဳိး။ မိုးရြာထဲ ထိုင္ငိုတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ေမာင္မ်ဳိးမ်က္ႏွာ ျမင္ၿပီး ရယ္လဲရယ္ခ်င္ သနားလဲ သနား ... ။
မဖတ္ရေသးတဲ့ အေဟာင္းေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လာဖတ္အံုးမယ္။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ said...

ေမာင္မ်ိဳးေရးသမွ် အႀကိဳက္ဆုံးလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ခဏခဏ အစ္မ လာဖတ္တယ္။ သုတေကာရသေကာ အျပည္႔ရတယ္။ ကိုယ္႔အနားမွာ မိုးေငြ႕ေတြ ၀ဲေနသလို.. ခေလာက္သံကို နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ၾကားရသလို... ဗြက္ထဲ ကိုယ္တုိင္လူးရသလို...။

သိပ္ေကာင္းတယ္ ထပ္မေျပာေတာ႔ဘူးကြယ္။

KO WAI said...

ေဆးလိပ္လဲတို
ေနလဲညိဳျပီ
ငါ့ကို အိမ္ျပန္ပို႔ပါေလ ဆိုတဲ့စာသားေလးကို ခနခန ရြတ္ျဖစ္တဲ့က်ေနာ္အတြက္ေတာ့

ခေလာက္သံ မခ်ဳိ
ႏြားလည္းအိုၿပီ
ခ်ည္တိုင္ကိုသာ လြမ္းမိသည္။ ဒီစာသားေလးက ပိုုလို႔ပိုလုိ႔ လြမ္းစရာပါ

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...