Monday, December 6, 2010

စာမ်က္ႏွာအခ်ိဳ႕အား ျပန္လွန္ၾကည့္ျခင္း

၁။
အျဖဴထည္ဘ၀ေလးပါပဲ
အနားမွာ အဘ နဲ႔ အေမရွိတယ္
အငယ္ဆံုးေလးကို ၀ုိင္းခ်စ္တတ္ၾကတဲ့
ခ်စ္ေသာ အစ္ကိုအစ္မေတြရွိတယ္....
ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္။

မွတ္မိစ အသက္ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ၄ႏွစ္စြန္းစ အိမ္မွာ ကြ်ဲေတြရွိတယ္ မနက္မနက္ အိပ္ယာထတာနဲ႔ ထမင္းၾကမ္း ပန္းကန္ကိုဆြဲ ကြ်ဲနို႔စိမ္းဆမ္းလို႔ ျမိန္ေရရွက္ရည္စားေသာက္ခဲ့တယ္ အဲ့တာ က်ေနာ့္ရဲ့ ခေလးဘ၀ မနက္စာ အဟာရ ။ က်ေနာ္လိုခ်င္တာကို အေမက ျဖည့္စည္းေပးေနက် အဘကေတာ့ သူ႔ပခံုးေပၚတင္လို႔ ဘ၀ေလးက ေအးခ်မ္းလိုက္ေလျခင္း ။ ဒါေလးတစ္ေကာင္ကိုေတာ့ တို႔ေတြ ပညာေကာင္းေကာင္းသင္ေပးရမယ္လို႔ အေမေျပာေျပာဖူးတဲ့စကား ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ ပညာတတ္ၾကီးသိပ္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္ ။ က်ေနာ္ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အေမ့ရင္ခြင္ထဲက စခြဲခ့ဲတာ ၆ ႏွစ္သား ။တစ္ခါခါေတာ့ ေက်ာင္းေနဘက္သူငယ္ခ်င္းေတြလို အေမျပင္ေပးတဲ့ ထမင္းကိုစား အေမဆင္ေပးတဲ့ အ၀တ္ကို၀တ္လို႔ က်ေနာ္လည္း ေက်ာင္းတက္ခ်င္စမ္းပါဘိ ။



၂။
ဘ၀က ခဲဖ်က္ရာေတြမ်ားတယ္
ေမွာင္လြန္းတဲ့ ညေတြနဲ႔
ေစာင္မေလာက္တဲ့ ေဆာင္းညေတြမွာ
က်ေနာ္ဟာလည္း ကိုယ့္လံုခ်ည္ကိုယ္ ဒူးတံု႔ျခံဳလို႕ ။

တကယ္ေတာ့ ေဆာင္းဆိုတာကုိ က်ေနာ္ သိပ္မုန္းပါတယ္ ရင္ခြင္ေႏြးေထြးမႈမရွိတဲ့ ခပ္စိမ္းစိမ္း အမ်ိဳးေတြၾကား က်ေနာ္က ေမာင္ျပာတာေလးေပါ့ ။ ေစ်းေျပး၀ယ္လိုက္ ေဂၚလီေလးေျပးရိုက္လိုက္ ေခါင္းေခါက္ခံလိုက္ ဖိနပ္ေလးေပ်ာက္လိုက္နဲ႔ ေစာင္မေလာက္တဲ့ ေဆာင္းညေတြမွာ က်ေနာ့္အတြက္ ေစာင္ပိုမရွိပါ အဲ့ေတာ့ ကိုယ့္လံုခ်ည္ေလး ကိုယ္ ဒူးတံု႕ခ်ံဳလို႔ ကိုယ့္အေႏြးဓာတ္ ကိုယ္ေပးတဲ့ မီးလင္းဖုိေလးျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ ။ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အေမ့အိမ္ ျပန္တိုင္း က်ေနာ္ေကာက္ရိုးပံုၾကား သြားသြားပုန္းေနတတ္တယ္ အေမ ေခ်ာ့ေမာ့ျပန္ပို႔တိုင္း “ သား အေမ့အိမ္ကေနပဲ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တာ” လို႔ ငိုယုိဂ်ီက်တုိင္း အေမက မခ်ိျပံဳးေလး ျပံဳးလို႕ က်ေနာ့္ေခါင္းကို ပြတ္သပ္ ထားထားသြားခဲ့တယ္ ။ က်ေနာ္ေဆာင္းတြင္းကိုမုန္းပါတယ္ ။

၃။
စားပြဲထုိးေလးျဖစ္ဖူးသလို
ထမင္းေလးဗူးအိုးကို မနိုင့္တနိုင္နဲ႔တည္
တူအၾကီးေကာင္ စိတ္ေကာက္တိုင္း ကိုက္ကိုက္တတ္တဲ့
က်ေနာ့္ ညာဘက္နားရြက္ေလးဟာလည္း
ခုထိ အမာရြတ္ေလးရွိတုန္း ။

၅ တန္းေက်ာင္းသား အစ္မဆိုင္ကို ေျပာင္းေနေတာ့ က်ေနာ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အသံုးေဆာင္က အက်ီၤေလး၅ ထည္နဲ႔ေဘာင္းဘီတိုေလး၃ ထည္ ။ ခံုပုေလးေတြဆက္လို႔ ကိုယ့္အတြက္ ေက်ာခ်စရာေနရာ တစ္ေတာင္ေလာက္ျမင့္တဲ့ ခုန္အျမင့္ေလးကေန ခဏခဏ လိမ့္က်ဖူးပါရဲ့ ။ ခုေန ျပန္ေတြး ရယ္ခ်င္စရာေတာ့ေကာင္းသား (အမွန္ကေတာ့ ဟန္လုပ္ရယ္ခ်င္မိတာပါ ) ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ လြယ္အိတ္ကို ပစ္ခ် သိပ္ဆိုးတဲ့ တူအၾကီးေကာင္ကိုထိန္းလို႔ ခေလးစိတ္မကုန္ေသးတဲ့ က်ေနာ္ဟာလည္း ခေလးတစ္ျခား လူကတျခား ။ ကုန္းပုိးရင္း ခဏခဏလဲက်မိလို႔ စိတ္ေကာက္တဲ့ တူေတာ္ေမာင္က နားရြက္ကိုကိုက္လို႔ ခုခ်ိန္ထိ အမာရြတ္ေလးက ရွိတုန္း ။

၄။
ေက်ာင္းသားၾကီးရဲ့လမ္းစဥ္အစက
ေရႊရင္ေအးေရာင္းတ့ဲ ေစ်းသည္ေလး
ရွက္ေတာ့ ရွက္တယ္ ဒါေပမယ့္မရွက္ပါ
အထုေထာင္းမ်ားေတာ့ မာတယ္တဲ့
က်ေနာ္ဟာလည္း အဲ့တုန္းကေတာ့ ခပ္မာမာပါပဲ ။

တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူေတြ အတြက္ အရာရာဟာ လက္တစ္ကမ္းအလိုမွာရွိေနတတ္ေပတယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူေတြအတြက္ေတာ့ ကံေကာင္းျခင္းဆိုတာ မိုင္ခ်ီျပီး ရွိေနတတ္ပါတယ္ ။တစ္နယ္တစ္ေက်း ေက်ာင္းတက္ခ်င္လြန္းတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းစရိတ္ရေအာင္ စုရတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ အလုပ္က ေစ်းသည္ေလးေပါ့ ။ မနက္ေစာေစာ အစ္မက ဆိုင္အတြက္လိုတာေတြျပင္ေပးတယ္ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ကေစ်းေရာင္းတယ္ ရွက္လည္းရွက္တယ္ ရွက္လည္းမရွက္ဘူး လိုအပ္ခ်က္ေတြ မ်ားမ်ားလာတဲ့ အခါ လိုတာေတြျဖည့္ဖို႔အတြက္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္ အရွက္ဆိုတာ အဲ့ေလာက္ထိ အေရးမပါပါဘူး ။ “ ေရခဲမ်ားမ်ားထည့္ေပး ” ။“ သၾကားရည္ပိုထည့္ အန္တီက အခ်ိဳၾကိဳက္တယ္ ” ။ လူပ်ိဳေပါက္ေလးတည္းက က်ေနာ္ အျပံဳးေတြကို ေဖာေဖာသီသီ တပ္ဆင္ရင္း ဟုတ္ကဲ့ ကို ထပ္ေနေအာင္ ေျပာတတ္ေနျပီး ။


၅။
အေမ့ရင္ဘတ္ထဲက
ထြက္ထြက္လာတဲ့ ေခြ်းစက္ေတြနဲ႔
ပိုက္ဆံအေၾကြေတြက က်ေနာ္ရဲ့ အိပ္မက္ေတြကို
ပက္ဖ်န္းလိုက္တဲ့ အခါ ......။

က်ေနာ္ သိပ္ကို ပညာတတ္ခ်င္ပါတယ္ ။ စာေတြအျမဲက်က္ေနခ်င္တယ္ က်ေနာ္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ အျဖဴေရာင္လက္ရွည္ေလးနဲ႔ လံုခ်ည္နက္ျပာေရာက္ကြပ္စိတ္ေလးကို၀တ္လို႔ ေက်ာင္းတက္ခ်င္ပါေသးတယ္ ။ ျမင့္မားလြန္းတဲ့ေက်ာင္းစရိတ္ေတြၾကားမွာ အိမ္ျပန္ျပန္လာတိုင္း အေမ့ဆီလက္ျဖန္႕လို႕ အေမ့မ်က္ႏွာ ၾကံရာမရ ျဖစ္တဲ့အခါတုိင္း က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္မုန္းမိပါတယ္ ။ အေမနဲ႔ သိပ္လိုက္တဲ့ အနီေရာင္ မိုးကုတ္နားကပ္ေလးဟာလည္း အေမ့နားေပၚက ေပ်ာက္လိုက္ ေပၚလိုက္ အေမ့နားေပါက္ေလးက ေဟာင္းေလာင္းေလးျဖစ္လို႔။ က်ေနာ့္အတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္ အေမ ထုတ္ေပးတိုင္း ေခြ်းစက္ေတြ စြန္းထင္ေနတဲ့ ရာတန္အရြက္ေသးေသးအထပ္ေလးဟာလည္း က်ေနာ္အတြက္ အင္အားေတြခ်ိနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ဖို႔အတြက္ တကယ္ေကာင္းဆန္ လမ္းမကို ေရြးခ်ယ္မိေနသလားလို႕ ေတြးမိတယ္ ။

၆။
အေမ့အသံတိတ္ဆိတ္
က်ေနာ္ကေတာ့ သူရဲေကာင္းၾကီးလို
နင္လားဟဲ့ ေလာကဓံလို႕ စိန္ေခၚခ်င္ေတာ့
အေမက စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေမးတယ္ “ျဖစ္ပါ့မလား ” တဲ့ ။

ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ေတာ့ဘူး လက္မွတ္ေလးတစ္ခုရရင္ေတာ္ျပီး အဲ့လိုေျပာတဲ့ ေန႕က အားမာန္ေတြတင္းထားေပမယ့္ အေမ အားေတြေလွ်ာ့သြားတယ္ ။ ““အစ္ကို႕ဆီလိုက္သြားခ်င္တယ္ အေ၀းၾကီးလည္းမဟုတ္မွမဟုတ္တာ အေမသတိရရင္ မွာလို္က္ေပါ့ သားျပန္လာမယ္ ”” ။ အေမကေတာ့ စိတ္ေတြပူလို႔ျဖစ္ပါ့မလားတဲ့ အဲ့တုန္းက ၂၀ ၀င္စ ဂ်င္းကြာတားေလး၀တ္လို႔ ၾကံရည္ေရာင္ ရွပ္အက်ီၤနဲ႕ ကိုယ့္ရဲ့ စြန္႔စားခန္းအစက အူေၾကာင္ေၾကာင္ေလး ။ အဲ့တုန္းက ေရခ်ိဳးးမွားျပီး အေမ့နဲ႔ ေမြးရပ္ေျမကို လြမ္းလို ႔ က်ေနာ္တစ္ပါတ္ေလာက္ ဖ်ားေသးတယ္ အေမ ။ အေမ သိတယ္ဟုတ္ အေမ့သား က်ေနာ္ တစ္ကုိယ္ေကာင္းမဆန္တတ္ဘူးဆိုတာ ။

၇။
ဘာမွေတာ့ ျဖစ္မလာေသးဘူး
ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ေန႕ရက္ေတြသာမ်ားလာတယ္
အရင္လိုမဟုတ္ပဲ နည္းနည္းပါးပါးေသာက္တတ္ စားတတ္လာတာကလြဲလို႔
က်ေနာ္ဟာလည္း အရင္က က်ေနာ္ပါပဲ ။

ဘာမွေတာ့ ျဖစ္မလာေသးပါဘူး စုေဆာင္းမယ္ ၾကံလိုက္ ထြက္လမ္းေတြက မ်ားလာလိုက္ ။မေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဟန္လုပ္ေျပာရတဲ့ အခါေတြရွိသလို မျပံဳးခ်င္ေပမယ့္ မခ်ိသြားျဖဲ လုပ္ရတဲ့ အခါေတြလည္းမ်ားလာတယ္။ မွန္ေပမယ့္ ျပန္ေျပာရခက္တဲ့ အေျခေနမ်ိဳးေတြ ရွိသလို မဟုတ္တာကို မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္း ျပန္လည္ေခ်ပခြင့္လည္း ရွိခ်င္မွရွိမယ္ ။ က်ေနာ္ဟာလည္း အရင္ထပ္ စာရင္ေတာ့ နည္းနည္းလူပါး၀တတ္လာတာလြဲလို႕ အရင္တိုင္းပါပဲ ဘာမွမျဖစ္လာေသးတာကလြဲလို႕ ဘာမွမရွိတာပဲ က်ေနာ့္အတြက္ ပိုလာတယ္ ။ ဒီေလာက္ပါပဲ သူ႕ဟာနဲ႔သူပုန္မွန္လည္ပတ္ေနတုန္း ။


P>S = ဒါဟာ အသနားခံစာတစ္ေစာင္မဟုတ္သလို ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းတဲ့ စာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ပါ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သိပ္ျပန္မေတြးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းရာေတြကို ကိုယ့္အျပင္ www ၾကီးတစ္ခုလံုးကို ရင္ဖြင့္မိတဲ့ သေဘာေပါ့ ။ က်ေနာ္ဟာလည္း လူသားတည္းက လူတစ္ေယာက္မို႕ ဘ၀ ေမ့ေမ့တတ္ပါတယ္ ဒါေၾကာင့္ ဒီစာကို ျပန္ျပန္ဖတ္မိတိုင္း ကိုယ့္ဘ၀ကို ျပန္မွတ္မိေစခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ေရးျဖစ္သြားတာပါ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ ။

9 comments:

မိုးယံ said...

ေအး ေကာင္းပါ့ ေမာင္မ်ိဳးရယ္.. နင့္ဘ၀ ငါ့ဘ၀ ႏွစ္ခုေပါင္းကို ျဖစ္ရပ္မွန္ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ေရးလိုက္ရင္.. စာဖတ္သူရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ ဂဂၤါလို စီးေလာက္တယ္ ေၾကာင္မ်ိဳးရယ္..

ကိုေဇာ္ said...

ေမာင္မ်ိဳး....
ေအာက္ဆံုးက အနီေရာင္နဲ႔ ေရးထားတဲ႔ စာေလးက အစ ၾကိဳက္တယ္ကြာ။ ဒီလို စာမ်ိဳးကို တကယ္ကို သေဘာက်တယ္။ ေလးလည္း ေလးစားပါတယ္။
ဆက္ေျပာဦးမယ္။ ဒါဟာ လံုးဝ အသနားခံစာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ ဘယ္လို ျဖစ္ေနပါတယ္ ဆိုျပီး လူေတြ သနားေအာင္လုပ္ျပီး လူထု ေမတၱာကို ျခဴယူေနျပီး ေရးေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရဖူးတဲ႔ အတိတ္ေတြကို ျပန္ခ်ျပေနတာပဲ။ ဒါဟာသမိုင္းေၾကာင္း ၊ ေလွ်ာက္ခဲ႔ရတဲ႔ လမ္းစဥ္ ၊ ျဖတ္သြားဖူးတဲ႔ လမ္းညႊန္ ၊ ေက်ာ္လႊားခဲ႔ရတဲ႔ အတိတ္ေန႔စြဲ ၊ မက္ခဲ႔ရျပီး ျပန္ေပ်ာ္သြားတတ္တဲ႔ အိပ္မက္။ ဒီလို စာေလးေတြကို အရမ္း သေဘာက်တာပါ။ ကုိယ္တိုင္လည္း ဒီလို ေရးဖို႔ အားထုတ္ ၾကိဳးပမ္းေနတုန္းပါပဲ။ အခုလို ေရးတာ အားေပးပါတယ္။ ဆက္ေရးပါဦး။

ေစာင္႔ဖတ္ေနပါတယ္။

Wingless Seagull said...

ညီေရ ဘ၀လမ္းဆို အစမွာဘယ္လိုပဲေလွ်ာက္ခဲ့ေလွ်ာက္ခဲ့ အခ်ိန္တန္ရင္ ရည္မွန္းတဲ ့ေနရာေရာက္ဖို ့သာ အေရးၾကီးတာပါ။ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ေန႕ရက္ေတြသာ မ်ားလာတယ္ က်ေနာ္ဟာလည္း အရင္က က်ေနာ္ပါပဲ လို ့ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ ့ အနည္းဆံုးေတာ့ ေလာကၾကီးကို တိုး၀င္ၿပီး ေလာကဓံရဲ့ အရသာကိုၿမည္းစမ္းဖူးတဲ့ ရင့္က်က္တဲ့သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ၿဖစ္လာတာပဲေလ။ အားမေလွ်ာ့ပဲ ဆက္သာေလွ်ာက္ တကယ္ၾကိဳးစားတဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ ေနရာတစ္ေနရာ အၿမဲရွိေနပါတယ္။

Yay Kel Yay said...

စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္ .။ ငါလည္း မင္းနဲ႔ဆင္တူ ထူးမျခားနားဘ၀ေတြကို ျဖတ္သန္းရဖူးၿပီ ..။မင္းမုန္းတဲ့ ဒီဇင္ဘာရာသီဥတု ငါက သိပ္မက္ေမာတဲ့ေကာင္ ..။ သိုတည္း င့ါအတြက္တန္ဘိုးျဖတ္မရတဲ့အေဖ ဆံုးပါးသြားတဲ့ ဒီဇင္ဘာ .... ေဆာင္အေအးမွာ င့ါရင္တြင္းအပူမီးက ဘယ္လိုမွ ၿငိမ္းသက္မရႏိုင္တာ မနက္ျဖန္ ၇ ရက္ေန႔ဆို ၁၄ႏွစ္ျပည့္ေပ့ါ .။ စာေလးက ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္ .. ဒါေပမယ့္ မခံစားႏိုင္ဘူးကြာ ..။

ေမာင္မိုး said...

အားလုံးဖတ္ျပီးသြားေတာ႔ ကဗ်ာကို အစအဆုံးတေခါက္ျပန္ဖတ္မိတယ္။ ကဗ်ာသတ္သတ္ဖတ္ရတာ ပိုျပီးေလးနက္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္ဗ်ာ..။

ေမပယ္လ္ said...

ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ ေကာ္ပီယူျပီး ညီ့စက္ထဲ သိမ္းထားမယ္
ကဗ်ာေလးနဲ႔ စကားေျပေလးနဲ႔ တြဲျပီး ဆြဲေခၚသြားတာ
သိပ္လွ သိပ္ထိတယ္..။
တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူေတြ အတြက္ အရာရာဟာ လက္တစ္ကမ္းအလိုမွာရွိေနတတ္ေပတယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူေတြအတြက္ေတာ့ ကံေကာင္းျခင္းဆိုတာ မိုင္ခ်ီျပီး ရွိေနတတ္ပါတယ္..။
အဲဒီေနရာေလးေရာက္ေတာ့ ျဖန္႔ေတြးၾကည့္ေနမိတယ္

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ေကာင္းတယ္ ေမာင္မ်ိဳးေရ
ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိၾကတာပါဘဲေနာ္
တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႕ လူေတြေရွ႕ ကိုယ္႕ဘ၀မွန္ကို အမွန္အတိုင္းေရးၾကတယ္
တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ ကိုယ္႕ရဲ႕ နိမ္႕ပါးတဲ႕ အေျခအေနကို မေရးရဲၾကဘူး ဟန္ေဆာင္ေနၾကတယ္
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀မေမ႕ဘဲ ခုလို ကိုယ္႕ဘ၀မွန္ကို သတိတရခ်ျပရဲတဲ႕ သူေတြကို ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္..
ဟန္ေဆာင္သူေတြထက္ အဆမ်ားစြာ သာတယ္ မဟုတ္ပါလားေနာ္..

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

ကိုယ္တို႔ေတာသားေတြကေတာ့ ဆင္းရဲၾကတာပါပဲကြာ..ဆင္းရဲတာရွက္စရာမရွိပါဘူး..ပ်င္းရဲတာသာရွက္စရာပါ..
ကံအေၾကာင္းေလးတိုက္ဆိုင္လို႔ ေရျမင့္လာရင္ ၾကာလဲျမင့္လာတာပါပဲ..

ေမာင္ေလး said...

ကၽြန္ေတာ္တို့ဘဝေတြက ထူးမျခားနားေတြပါ ကိုမ်ိုးရာ...။
ေနာက္ဆံုးနံပါတ္၇ ကေတာ့ ထပ္တူျကလြန္းတယ္ဗ်ာ..။

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...