Wednesday, February 19, 2014

ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲခ်ိန္မ်ား

ဒီေန႕  စန္းထြန္း ရဲ့  အမွတ္တရ  ဆိုတဲ့  စာေလးဖတ္ျပီး   ခံစားခ်က္ေတြ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ျဖစ္သြားတယ္ ။  ဟုတ္ပါရဲ့  ဘ၀မွာ ေတြ႕ၾကံဳဆံုကြဲေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား  မ်ားခဲ့ျပီလဲ လို႕ ။  ကိုယ္က  ခံစားခ်က္ကို  ေရွ႕တန္းတင္တဲ့လူစား တစ္ခါတေလမ်ား ေသးေသးေလးကို  အၾကီးၾကီးလုပ္တတ္မိလြန္းလို႕ကို  အရြယ္နဲ႕ ျပန္ထိန္းရတယ္ ။   အငယ္က  ရြာကို အမ်ိဳးေတြ လာလည္ျပီးရင္    သူတို႔ျပန္တဲ့အခါက်     ငိုတာက မျပီးနုိင္ မစီးနုိင္   ျပီးရင္  အေမ့ကို    သားလည္ပင္းက ေအာင့္တယ္လို႕  ေျပာတတ္တယ္  း)  ။

အရြယ္ကေလးရလာေတာ့   အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ  အရမ္းခင္ခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္း ဘုန္းၾကီး၀တ္သူနဲ႕  ေက်ာင္းေျပာင္းသူနဲ႕   ခုေနလမ္းမွာေတြ႕ရင္မ်ား အေနေတြစိမ္းလို႕   စကားေတြေတာင္အမ်ားၾကီးမေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး  ။   ေမာ္လျမိဳင္မွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းက  အမွတ္တရေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးဆံုခဲ့ရတယ္ ေဖ့ဘြတ္ဆိုတာၾကီးရဲ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ အဆက္သြယ္ေတြအၾကာၾကီးျပတ္ေနၾကသူေတြ ျပန္ေတြ႕မိတယ္   လုပ္ငန္းခြင္ကိုယ္စီ  ေနရာကိုယ္စီ   အေဖာ္ကေလးေတြ  မိသားစုကေလးေတြနဲ႕  ရွိၾကသူေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္ ။ မ်က္မွန္  နဲ႕  ဖုန္းေျပာျဖစ္တုန္း တစ္ခါေလာက္မင္းနဲ႕ရန္ျဖစ္ခ်င္ေသးတယ္လို႕ ေျပာေတာ့  သူက  ရယ္ေနေလရဲ့  ျပီးေတာ့ ေအးပါ    ဒီတစ္ခါမင္းျပန္လာ ေမာ္လျမိဳင္  လာခဲ့ပါအံုးတဲ့     လူတိုင္းက  ကိုယ္ကလြဲလို႕  အားလံုးဟာ  အဆင္ေျပေနၾကေလရဲ့လို႕ ထင္တတ္ၾကတယ္ဆိုတာ  သူနဲ႕ စကားေျပာမွ ျပန္သတိထားမိလိုက္တယ ္။


လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေတာ့ မဲေဆာက္မွာ ကိုယ္နဲ႕ တူတူေန  တူတူစားၾက   သူေဌးဆူရင္  စူပုတ္ၾက  ရန္ျဖစ္ၾက ျပန္တည့္ၾက တဲ့   လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ကေလးေတြလည္း   ျပည္တြင္းျပန္သူျပန္ တစ္ျခားေနရာေျပာင္းသူေျပာင္းနဲ႕  အဆက္သြယ္ေတာင္မရတဲ့သူမရ ။ အေမတို႕ကို ေခၚေနျဖစ္တုန္းက   တိုက္ခန္းကေလးမွာ ေနၾကတုန္း ေဘးခန္းက သိပ္ခင္စရာေကာင္းတဲ့ အန္တီၾကီးက တစ္ခါတေလ ကိုယ္ဖုန္းဆက္ရင္မ်ား သူ႕မွာ ေပ်ာ္လို႕ ျပီးေတာ့ မၾကာမၾကာဖုန္းဆက္ပါကြယ္တဲ့ မွာတတ္ေသးတယ္  ။ အခုေနရာေလးမွာ  တစ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ရွိလာေတာ့  ကိုယ္က မသိရင္ပဲ လူေဟာင္းလိုလို  ၀င္လာလိုက္ ထြက္သြားလိုက္နဲ႕  မ်ားလိုက္တာ    ၀င္ခါစက  ကိုယ့္ကို အစစ ကူညီၾကတ့ဲ အစ္ကို၂ေယာက္ တစ္ေန႕တည္း  အလုပ္ထြက္ၾကတဲ့ ႏႈတ္ဆက္ပြဲမွာ  ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းနဲ႕ အဆက္သြယ္လုပ္ဖုိ႕ စိတ္မေကာင္းသံနဲ႕ေျပာမိေတာ့  ၾကာရင္  တစ္ေယာက္တစ္လမ္းဆီနဲ႕မို႕ ေမ့သြားၾကမွာပါေလ   စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႕တဲ့  သူေျပာတဲ့စကားက ခုေတာ့  ဟုတ္ေနေလရဲ့  စာအဆက္သြယ္မလုပ္ျဖစ္သလို ဖုန္းေတြလည္းမဆက္ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။

ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္တိုင္းမွာ   ၀မ္းနည္းစိတ္ကေလးေတြ ၀င္မိေပမယ့္  ကိုယ့္စိတ္ရဲ့အက်င့္အတိုင္း အလြဲကေလးေတြလည္းျဖစ္လိုက္ေသးရဲ့   ခင္မင္ရတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္  အၾကာၾကီးေနမွ  တစ္ခါေလာက္ေတြ႕ရတဲ့အစ္ကို  သူလာတုန္း ခရီးေလးတစ္ခုတူတူ သြားျဖစ္ပါရဲ့  ကိုယ့္ရဲ့  လူမသိသူမသိ ျဖစ္ရပ္ေတြလည္း ေပၚေသး  အိပ္ယာထ ေနာက္က်တာမ်ိဳး အပ်င္းထူတာ  လႈပ္စိလႈပ္စိ ျဖစ္တတ္တာ   ရွက္သလိုလို  ေၾကာက္သလိုလိုျဖစ္တာေတြေပါ့    အဆူခံထိမွာစိုးလို႕  ဂရုစိုက္ရင္းကို  ေလဆိပ္မွာ  လိုက္ပို႔တုန္း  လြဲျဖစ္ေအာင္လြဲလိုက္ေသး  ေလဆိပ္ထဲက ေကာ္ဖီဆိုင္ကအထြက္   ေကာ့ေကာ့  ေကာ့ေကာ့နဲ႕  ဆပ္ျပာသည္ က်ေနာ္  ထြက္လာခဲ့လိုက္တာ   ေနာက္လည္းလွည့္ၾကည့္မရွိေတာ့ဘူးရယ္ လူေတြအမ်ားၾကီး ရွာလို႕လည္းမေတြ႕  း(   သူ႕အေႏြးထည္ၾကီးလက္ထဲကိုင္ျပီး မ်က္နွာၾကီးပုတ္သုိးလို႕  ထိုင္ခံုမွာ စိတ္ပ်က္လက္ျပတ္ထိုင္လို႕    အစ္ကို႕ကိုေတာင္ေသခ်ာမႏႈတ္ဆက္ရေသး  ငါကလည္း  လြဲရတယ္လို႕ကြာဆိုျပီး  စိတ္ေတြလည္းတိုလို႕  အိမ္အျပန္လမ္း ကိုေလးလံစြာနဲ႕ ျပန္ခဲ့ရတယ္။

ဘ၀မွာ ၾကံဳဆံုခဲ့ရသူေတြအမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ပါရဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕က  ၀င္လာကတညး္က မ်က္နွာေၾကာမၾကိဳက္ဘူးလို႕ သတ္မွတ္ပစ္လိုက္တဲ့သူေတြ   ေပါင္းၾကည့္မွ ဒီလိုပါလားလို႕ သိလိုက္ရသူေတြ  စိတ္တူ ကိုယ္တူဆိုတာ  ရွားပါးလို႕  အတုေတြအစစ္ေတြေတာင္ ကြဲကြဲဲျပားျပားမသိလိုက္ရဘူး ။

ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္တိုင္းမွာ  ၾကံဳေတြ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကိုပဲ ျပန္ေတြးလို႕   ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္နိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ  ကိုယ္လည္း  အဲ့လိုျဖစ္ဖို႕  ၾကိဳးစားဆဲ ...။






Wednesday, January 22, 2014

၂၀၁၄ ကို စဥ့္တံုးျဖင့္ ဖြင့္လွစ္လိုက္ျခင္း

နွစ္သစ္ကို  ကူးလာေပမယ့္  ဘေလာ့ကေတာ့ ႏွစ္ေဟာင္းမွာက်န္ခဲ့တုန္းပဲ  မျဖစ္ေသးဘူး  စာသစ္ေလးတင္အံုးမွလို႕စိတ္ကူးေပမယ့္ ေရးစရာအေၾကာင္းရာကလည္း မရွိ  ။  ရွိတာေတာ့ရွိပါရဲ့ မေရးျဖစ္တာ မေရးခ်င္တာ  း)       ဒီမနက္မွေရးခ်င္စိတ္က ဘယ္လိုမွ တားမရ  မနက္ေစာေစာ စိတ္ကလည္း လန္းလန္းဆန္းဆန္းနဲ႕ပဲ ထခ်င္ပါရဲ့ ခုေတာ့..................

ျဖစ္ပံုကဒီလို    က်ေနာ္ ခုေနေနတဲ့ အေဆာင္က  ၅ ထပ္ တစ္ထပ္ကို ၁၂ ခန္းရွိတယ္   ေစ်းလည္းမၾကီးပဲတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္န႔ဲေနလို႕ေကာင္းတယ္   လမ္းထဲမွာ ဘာဆိုင္မွမရွိေတာ့  ဆူညံ့သံမရွိ  ေခြးခ်စ္ၾကတဲ့အိမ္ေတြမ်ားေတာ့ ေခြးေဟာင္သံေတာ့ ရွိတယ္ ။    အေဆာင္မွာ တိုက္ခန္း ၄ ထပ္ေလာက္က ထိုင္းေတြၾကီးပဲ ျမန္မာေတြေနတဲ့ တစ္ခန္းစ ႏွစ္ခန္းစေတာ့ရွိတယ္ က်ေနာ္ေနတာက ၄ ထပ္  အေပၚထပ္တစ္ထပ္လံုးက   ကရင္ေတြေနတယ္  ႏွိမ္တာလည္းမဟုတ္ပါဘူး ကိုယ္လည္း ကရင္ပဲ မခံနိုင္ဘူးဆိုတဲ့သူလည္းေသ မတတ္နိုင္   အေပၚထပ္အစြ
န္းဆံုးအခန္းမွာ အလုပ္ကအသိတစ္ေယာက္ရွိတာနဲ႕ တစ္ခါတေလ သြားသြားတက္လည္တယ္  အခန္းတံးခါးၾကီးေတြဖြင့္ျပီး ရန္သူငါးပါးထဲမွာ အင္မတန္းဆိုး၀ါးလွတာ သီခ်င္းေတြဖြင့္တယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပ်ာ္စရာပါ  ငပိေၾကာ္တယ္ း) တြံေတးသိန္းတန္းသီခ်င္းဖြင့္တယ္  တခါတေလ   ေရႊျပည္ၾကီးကိုေတာင္လြမ္းတယ္။ အားလံုးက တံခါးေတြပိတ္ျပီးေနၾကတာပဲမ်ားပါတယ္ ငါးထပ္ကလြဲလို႕  သူတို႕က မနက္ေစ်းမွာလုပ္ၾကတာမ်ားတယ္  အေစာၾကီးဟင္းထခ်က္ၾကတယ္.

ခံရတာေတာ့ၾကာပါျပီး အေပၚထပ္အခန္းတည့္တည့္က ဘယ္သူမွန္းေတာ့ေသခ်ာမသိ ငရုပ္သီးေထာင္းသံ ထုသံ ေထာင္းသံ ည ၁၁ ေလာက္ဆိုေထာင္းျပီ  အ၀တ္လည္းခုပံုမရပါဘူး ၾကမ္းျပင္သံက ဆူးဆူး၀ါး၀ါး  အခန္းေဖာ္က ေရႊျပည္ေအးဆိုေတာ့ သည္းခံျခင္းျပည့္၀တယ္   ကိုယ္ကေတာ့မရ  ခံရပါမ်ားလာေတာ့စိတ္ကတိုလာတယ္  မနက္က ၇ နာရီေလာက္ ရာသီဥတုေအးလာလို႕ေကြးေကာင္းေကာင္းနဲ႕ေကြးေနတာ ငရုတ္သီးေထာင္းတာမဟုတ္ပဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေထာင္းသံဆူးဆူး ( ငါးေျခာက္ကိုဖုတ္ျပီး စဥ့္တံုးေပၚအေပၚက ဓားနဲ႕ထုသလိုအသံ)  ၾကားတယ္  ျပန္အိပ္တယ္ ထုတယ္ ဆက္ထုတယ္  အၾကာၾကီး   အျပင္သံဇကာနားထြက္ျပီးနားေထာင္တယ္  စကားေတြမ်ားလိုက္ ရယ္လိုက္နဲ႕ဆက္ထုတယ္   ေနာက္ဆံုးမခံနိုင္ေတာ့ဘူး အိပ္ယာကထ ပရိေဘာဂရံုမွာ လုပ္တဲ့ ေယာက္ဖေပးလိုက္တဲ့ စဥ္းတံုးကိုယူတယ္ ခံုခုတယ္ ျပီးေတာ့ အသံထြက္တဲ့ေနရာကို အဲ့စဥ့္တံုးနဲ႕ ၁၅ ခ်က္ေလာက္ ေဆာင့္ထုပစ္လိုက္တယ္  အသံေတြတိတ္သြားတယ္  ထုသံ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ၾကားျပီးေပ်ာက္သြားတယ္ အခန္းေဖာ္ကရယ္ျပီး  ဒီလိုအကြက္မွပဲ ျငိမ္ေတာ့တယ္တဲ့ ျပံဳးစိစိနဲ႕ေျပာတယ္  မ်က္ေထာင့္နီနဲ႕တစ္ခ်က္ၾကည့္ပစ္လိုက္တယ္။


ေနာက္ထပ္ ၾကား ထပ္ျပီးထုအံုးမွာ   လြန္လြန္းတယ္     အမွန္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ လက္သည္းရွည္ေတြဖြက္ထားတဲ့ ေၾကာင္ဆိုးတစ္ေကာင္ပါ   အခ်ိန္တန္ရင္ အဲ့လက္သည္းေတြလည္းထုတ္သံုးတတ္တယ္  း)

By the way    .. Happy New year  :) မိတ္ေဆြတို႕  

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...